آه چه‌کنم که بضاعت بيان حق شناشي سزاوارنه‌ات را ندارم.انديشه قاصرم و قلم الکنم ناتوانتر ازآن است که بتواند فرشته ا‌ي چون تورا بستايد يا به اداي تکليف، جرعه ‌اي از درياي حق والاي مقامت را برگيرد.

چه‌کنم که توشه‌اي بيش ازاين در چنته ندارم.پس سخاوتمندانه همين دلواژه‌هاي سترون و نارسم را بپذير و هماي سعادت ستايشت را بر شانه‌هاي لرزانم بنشان.

بزرگوارانه مباهات پذيرش تبريک و تحسينم را از من دريغ مدار و ظل مرحمتت را از سر بي‌سايه‌بانم برنگير.
من امروز، فاخرانه، مي‌خواهم از مقامي سخن بگويم که زيباترين و دلاراترين مفاهيم قاموس تمام ابناي بشر از ازل تا ابد،ملهم از روح اهورايي و جايگاه فرشته گونه‌ي اوست.

مدار روح انگيزترين گلواژه‌ها در زيباترين نوشته‌ها، شعرها، قصه‌ها، سرودها، سخنوريها و همه هنرهاي عالم بر محور خورشيد فروزان او مي‌چرخد. ستاره‌هاي عالي‌ترين کهکشان مفاهيم انساني، از تلالوي شمس وجود او چشمک مي‌زند.

اي اسوه مهر و وفا!

براستي چگونه مي‌توان از عالم و آدم سخن گفت، اما از سمبل همه زيبايهايش يعني فرشته‌اي چون تو، جفاکارانه،روي برتافت.چگونه مي‌توان طبع لطيف انسان و سجاياي عالي‌ او را بازشناخت،اما دل در گروي تو نداد.چگونه مي‌توان پاکترين و باشکوهترين خصايل انساني را واگويه کرد اما تابش چشم نواز مهپاره رخسار تو را از پس آن نديد.

اصلا" چگونه بدون الهه هستي بخش وجودتو بايد دل باخت، رسم عاشقي آموخت، دلداري پيشه کرد،رسم پاکبازي و مهرورزي فراگرفت ، رفيق توفيق شد،گوهر حيا ‌را باور کرد،ارج شرف و قناعت و وفاداري رااندازه گرفت، زنگار جسم و روح را شست و راز روح پرنياني آدمي در شاخسار دلاويز گلستان خلقت را فهميد؟!

با اين همه احسان و جايگاه والامرتبه‌اي که داري، انصافا"  ظلمي هم که بر تو رفته است، مرز ندارد.
نيک مي‌دانم‌اما بگذار بپرسم در اين همه جوروجفاي بيکرانه‌اي که از روز ازل تاکنون درحق ابناي بشر شده و هنوز هم مي‌شود،سهم تو چقدر بوده است.براستي جلادان،سفاکان و ديکتاتورهاي تاريخ بشر چقدر ازميان‌همجنسان تو برخاسته‌اند؟

پاسخ اين سئوال به‌روشني آفتاب است و نيازي به‌ذکر مصيبت من ندارد پس بگذار بگذرم اما مگذار نگويم که حتي بسياري از کژيهاي همجنسان تو نيز از گدازه سيري ناپذير مشتهيات اهريمني ناکسان جنس مقابل ريشه مي‌گيرد، هر چند عقوبت کوچکترين خبط همجنسانت اغلب کوبش دهل پيراهن عثماني‌شان دربوق رسوايي ابدي و تاوان بزرگترين جنايت طرف مقابل،شايد يک دنيا حرف براي نگفتن يا يک شهر دهليز براي نهفتن باشد.

آه دلبرم،بگذار از اين حرفها بگذرم و خود را و تو را بيش ازاين ميازارم.

مادرم، سلطان قلبم،اي برکت افزاي زندگيم!

تنها نه بخاطر بهشتي که زير پاي توست ، نه بخاطر نسلي که زاده توست، نه بخاطر لالايي‌هاي دلنوازت، نه بخاطر خونواره چشمان خسته‌ات، نه بخاطر رنجواره بلاکشي‌ات،نه بخاطر سرشت مهرآگيني‌ات، نه بخاطر سرسبزي قلب پاکبازت،نه بخاطر زيبايي نازکي خيالت يا تردي روح دلنوازت،نه بخاطر پاکي احساس دلارايت، نه بخاطر طراوت آسمان چشمان ابريت و نه بخاطر...حقشناسانه تو را مي‌ستايم.

به خاطر شور بالغ خدارنگي‌ات، بخاطر شاهکار شعور شرف مداريت ، بخاطر گوهر دردانه حيا ‌و نجابتت،بخاطر کولاک گرم جوش گذشت و ايثارت ، بخاطر راز فاخر و حس زيباي مادري ات، بخاطرترک برداشتن بلور نگاه نگرانت،بخاطر آتشفشان پرگداز سوختن‌وساختنت،بخاطر غرق‌شدن بلم‌جواني وآسايشت دردرياي توفانزده بي‌قراريهاي من و بخاطر همه آنچه که به من دادي يا ندادي و بخاطر خودم که سخت به تو دلبسته‌ام، ديوانه‌وار دوستت دارم و مغرورانه بر تو مي‌بالم و خاضعانه منتت را مي‌کشم.

آه ‌اي مامن لحظات جانکاه تنهايي و بي‌کسي‌ام  !

مي‌خواهم بداني که بهار آرزوهايم ، تنها به کرم ميزباني کريم تو گل‌افشان مي‌شود،خزان روياهايم تنها به جفاي غفلت از تو فرا مي‌رسد.تلاطم روز و شبم، از صدقه‌ي سر تو قرار پيدا مي‌کند،رزق و روزيم از برکت اذکار و ادعيه خلوت تو رونق مي‌گيرد  .

بيا مرا به پهندشت سبزفام رامشگاهت ببر و در دامن پر مهرت، سرم بر زانوي خسته‌ات بگذار و با دستان پر چروک و لرزانت ، موهايم را نوازش کن و به جاي لالايي‌هاي روح نوازت، اسرار بندگي و عبوديت سينه‌چاکانه، را که همواره به آن باليده‌اي، در گوشم وابخوان و فانوس نگاه تارم در صراط رحمت رحيميه حضرت دوست شو.

بيا ذره ذره خلاء تمناي تک تک سلولهايم را به شراب عقيق ناب طهورت مصفا کن و غبارستان وجودم را با خوشاب دلستان سبز و پاکنهادت بشوي. بيا به جاده عمرم بنگر تا در هرگام رفته‌ام، اثري از رد مهرم به خودت را بيابي تا شايد رحمي کني و مرا اجير ، نه چه مي‌گويم ، ذبيح ابدي خودسازي .

کاش مي‌توانستم با خون خود قطره قطره قطره بگريم تا سرسپردگي‌ام به خود را باور کني.کاش مي‌توانستم در شط خون خود وضو بگيرم و براي پاسداشت شاهکار خلقت تو به درگاه باري، نماز شکر به جاي آورم و سبزي عمرم را فداي يک تار موي سپيدت کنم. کاش مي‌توانستم برايت بميرم تا تو بماني.کاش خونبهاي بقاي ابدي تو آغاز پايان جان پشيزانه من بود. کاش بندابند وجودم فداي يک تار گيسوي نقره‌اي ات مي‌شد، کاش نقبي به نقاب آتشفشان سينه‌ام مي‌زدي و به قلبم که از خون دل توست،مي‌رسيدي و در واقعيت کوچک من، حقيقت بزرگي خود را مي‌ديدي.

کاش مي‌توانستم به بهاي غروب هميشگي نگاهم،درآن دو خورشيد سياه افول کرده در روي ماهت،سويي دگرباره مي‌تاباندم. کاش مي‌توانستم‌تمام عمرم را يکجا بدهم تا حتي يک نفس بيشتر بکشي. کاش عمود کمرم مي‌شکست تا عصاي کج شمشاد قامت خميده‌ات باشم.کاش پيشمرگت شوم. فدايت گردم. الهي بميرم تا تو بماني. کاش هزاري نباشم تا حتي يک لحظه گلخند حياتبخش غنچه‌خزان رنگ لبانت نخشکد.کاش همه هست و نيستم را درچشم برهم زدني مي‌دادم تا تو از دستم راضي باشي و کريمانه ، مرا از ذکر دعاي خيرت محروم نسازي.

آه مادرم ، سرورم ، تاج سرم، سلطان بيتاي وجود خاکسارم!

بيا بهت عشق بي‌پايانم را که از شعشعه بت رويت آکنده است، در مردمک نگاه بيتابم بنگر و بر بزرگي و تلالوي جاه و جلالت ببال.بيا با سخاوت دعاي خيرت به ساحل فلاح روانه‌ام ساز، چون بي‌تو هيچم، بي‌برکت خشنودي تو سزاوار لهيب سوزان دوزخم، پس اگر هستم يا اميد به فرداي روشن دارم ، فقط چشم طمعم به سفره کرم توست.

مادرم، مهرانه‌ام ، جانانه‌ام ، نازدانه‌ام!

در روز مبارکت،روي ماهت را مي‌بوسم و بااميد به کرم آفرينشگرت،بيتابانه، چشم به راه آمدن سالي ديگر و روزي ديگر هماميز به عطر نفس مسيحايي توام.

محمدرضا شكراللهي